Zoals bij een aantal mensen bekend is heb ik al een lange tijd een blessure (inmiddels meer dan een jaar - juli 2002). Het soort blessure wat ik heb is vervelend, juist vanwege de langzame tot nauwelijkse genezing. Dat komt vooral omdat op die plek nauwelijk doorbloeding plaats vindt. Hieronder een artikeltje over het peesblad, want daar hebben we het in dit geval over. Het artikeltje komt van runnersweb.nl (runnersworld)
PEESBLAD ONDER DE VOET
Iets meer naar voren op het hielbeen bevindt zich de aanhechting van het peesblad. Dit peesblad (fascie) loopt naar de tenen toe en waaiert uit tot de kopjes van de middenvoetsbeentjes (zie afbeelding). Het steunt het lengtegewelf van de voet ter hoogte van de zool (plantair) en vergroot als gespannen band de afzetkracht van de voet tijdens hardlopen en springen. De peesband is niet erg elastisch, omdat anders de voet fors zou doorzakken bij het staan en de afwikkeling verstoord zou raken.
Tijdens het hardlopen wordt het peesblad bij elke pas aangespannen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat bij een verandering in de voetafwikkeling door standafwijkingen, zachte soepele schoenzolen en lopen op ongelijkmatig of hard terrein, dit peesblad ontstoken raakt. De pijn bevindt zich bij deze aandoening langs dit peesblad en aan de binnenzijde van het hielbeen.

Meestal is er een scherpe pijn bij het staan en een branderig en stijf gevoel aan de hak en door de voet heen. Ochtendstijfheid is karakteristiek, zoals bij veel peesontstekingen, evenals de startpijn gedurende de eerste meters lopen. Rekoefeningen van dit peesblad, fysiotherapie , voetspierversterkende oefeningen, ijs, een ondersteunend tapeverband, minder hardlopen en andere loopschoenen zijn de beste remedie bij deze klacht. In hardnekkige gevallen is echter een injectie of een operatie noodzakelijk.

De pijnplaats van de plantair fasciitis is ten opzichte van de ontsteking van de slijmbeurs en de botirritatie van het hielbeen iets naar voren en naar binnen. Zodoende is door de verschijnselen en door de plaats van de pijn een onderscheid te maken tussen deze twee vormen van hakklachten.

bron: runnersweb.nl
Bij mij is er dus sprake van een hardnekkige blessure. Activering eenmaal per week met een nieuw apparaat de  "DolorClast" http://www.ems-medical.com/eng/index.html wat 2000 krachtige stoten tegen de ontstoken plek raffelt mocht in tegenstelling tot bij de meeste anderen (circa 85%) geen soelaas bieden.
Hoe verging het me de afgelopen maanden m.b.t. de blessure?   (2002)
Hoe dichter de marathon van Rotterdam (april) naderbij kwam, hoe meer ik mijmerde over het jaar daarvoor toen ik volop in de training voor die marathon was, compleet met de beperkingen waar gelopen kon worden vanwege de MKZ-toestanden. Alle bossen en vrije natuur was ontoegankelijk geworden vanwege het verbod. Ik heb ook alle trainingskilometers op de harde ondergrond van de stenen of geasfalteerde wegen moeten doen in tegenstelling tot vorige voobereidingen. Achteraf denk ik dat deze blessure voor een groot deel daardoor is opgelopen, hoewel ik dat toen niet in de gaten had.
Maar goed, ik dacht weer aan de (onmogelijkheid van) marathon van Rotterdam en nam me voor om weer voorzichtig te beginnen met de opbouw van wat hardlopen.

Ik moet toegeven dat de eerste paar weken daarbij een behoorlijke droefenis opleverden. Je moet goed je hoofd erbij houden, anders ga je te ver (zelfs letterlijk ). Opbouwen en natuurlijk naar je lichaam blijven luisteren, is het parool.
De eerste keren liep ik 1 minuut hard (dribbelen) en twee minuten wandelen. Dat in totaal 5 keer en uitbouwend naar 10. Vervolgens anderhalve minuuut met daarna wandelende pauze en zo verder tot ik na een poosje 10 minuten dribbelde en dan eigenlijk ook niet meer verder kon vanwege de teruggelopen konditie. Dat was ook te merken aan het feit dat ik na zo'n kwartierje lopen de volgende dag spierpijn had!!
Maar ik hield natuurlijk vol omdat ik wel merkte dat de pijn niet erger werd. Ik liep om de andere dag. De dag na het lopen had ik een iets verhoogde pijn, maar die nam snel af en de daarop volgende dag was ik weer pijnvrij (maar dan ging ik weer lopen). Ik hoopte zo toch mijn actieradius te kunnen uitbreiden, zowel in tijd als ruimte. Dat ging een tijdje goed en was jubelend toen ik mijn oude rondje achter de Maartenskliniek door de bossen en over de Elyzeese Velden achter Kalorama in Beek via de Ravenberg weer terug de stuwwal op kon naar huis. In het begin uiteraard met veel wandelen erbij, maar uiteindelijk lukte het me de hele ronde al hardlopend te volbrengen. Mijn target was gesteld  om op 1 juli in staat te zijn een uur lang weer redelijk op tempo 10 te kunnen lopen en om zo weer in te voegen bij een van de groepen van Pro Athletics.
Helaas mocht het niet zo zijn. Na de wat voorspoedige periode van enkele weken voelde ik bij een van de starts van mijn rondje dat het niet goed ging met mijn linkervoet. Al voor ik de straat overgestoken was besloot ik weer te stoppen. Bij elke afzet voelde ik in de boog onder mijn voet de pees en de aanhechting in de hak duidelijk. Het was geen goed gevoel. Ben toen maar meteen andere (fiets)schoenen gaan aantrekken en heb de fiets genomen. Twee dagen later -ik heb het nu over begin juni- nog eens voorzichtig proberen te lopen en het ging prima. Ik heb het rustig aangedaan, maar wel mijn rondje helemaal afgemaakt. De volgende dag was het duidelijk dat het teveel was geweest.... En de pijn is niet meer weggeweest... (5-7-2002).
Deze week nog maar eens foto's laten maken. Rechts zowel links is bindweefselvergroeiing waarneembaar. Rechts meer bij de aanhechting met de archilles en links meer onder de hak. De (plaatvervangend) huisarts ziet alleen nogmaals een injectie met corticosteroïden als een mogelijk behandeling?!@?!!
Ik word hier echt heel somber van en weet nog niet wat ik doe.

Inmiddels is het alweer half oktober 2002.
I.o.m. de waarnemend huisarts ben ik na een wachttijd deze week bij de Maartenskliniek (praktisch om de hoek bij me) binnengesluisd. Er zou nog wat hoop zijn weer aan het lopen te komen, volgens het team aldaar. De eerste activiteit heb ik eigenlijk passief ondergaan: weer een cortisone injectie in mijn hak. Op dit moment is nog niet veel te zeggen over een mogelijk verbeteringsproces. Gisteren had ik goed pijn in mijn poot, terwijl er juist ook een pijnstillende middel in de injectie zit. Maar hoop doet leven...
Het verloop volgt indien er wat meer te vertellen valt.

Nu zat er volgens de SMA-arts niets anders meer op om te overwegen met een injectie nog iets te doen. In mijn linkerpees is dat intussen gedaan (begin jan 2002). Na  anderhalve week, waarvan de eerste week geheel op krukken, ben ik weer lichtjes positief. Ik schat dat mijn pijn aan de linkerkant nu 75 tot 80 % is geslonken. Ik kan weer wat lopen Let wel: lopen is geen hardlopen. Na een week of vier heb ik 2 kilometer gewandeld. Nu kijken hoe het zich verder gaat ontwikkelen en of dit op een rustige manier is uit te bouwen. Daarna kan wellicht op een nog niet nader te bepalen tijdstip hardlopen weer een onderwerp  worden om eens over na te denken.....
MIJN BLESSURE
Intussen is voor de tweede keer alweer de Marathon van Rotterdam geweest.
Ik zit nog steeds met de blessure. Ben een paar keer met tussenpozen naar de Maartenskliniek geweest. Het vervelende is dat je daar dus ook met wachttijden te maken hebt, ook al zit je al in de procedure.
Arts was heel hoopvol en zou me wel weer aan het lopen krijgen... Ze hadden een goed team en werkten nu ook samen met  Papendal. In het team zaten ook hardlopers en ze konden met me meevoelen.
Ik kreeg hakjes aanbevolen. Kreeg uiteindelijk toch weer een injectie waarbij ik er alleen een in mijn linkerhiel heb laten zetten. Hielp dus weer niet. Ook 3 maanden met een nachtspalk geslapen zonder ook maar enige verbetering.
Eigenlijk uitbehandeld, maar toch nog verwezen naar Papendal waar ik nu 5 stevige behandelingen met de DolorClast gehad heb. Dosis 10 (vorige keer 'normaal'=2), met 4000 slagen p/k.
Het voelt aan alsof het iets beter is, is 'smorgens wat minder stijf en ik kan iets verder lopen=wandelen dan voorheen voordat het echt pijn doet. Maar ook op ander plekken onder mijn voeten voel ik nog pijn. Soms gaat het een dag goed, dan weer wat minder. Ik kan niet achterhalen of het nu aan eten, weer, vermoeidheid, schoeisel of iets ander ligt.  
Soms voelt het of er een kramp onder mijn voet optreedt. Ook bij fietsen niet echt een lekker gevoel, maar doet wel minder pijn dan lopen.


13 november 2003
Nog een paar nachtjes slapen en dan is er weer een zevenheuvelenloop, de 20e alweer.
Zou ik er bij de 21e weer bij zijn??
Dit jaar in ieder geval niet.
Na de zomervakantie heb ik op mijn verzoek nog een paar forse behandelingen met de DolarClast gekregen omdat de voorjaarsbehandeling toch aangelagen was, maar nog onvoldoende effect gaf.
Nu moet ik het verder op eigen kracht zien te rooien. Ik moet zeggen dat mijn actieradius is toegenomen. Wandelen kan ik ondertussen wel een uur zonder helemaal verdoofd van de pijn de rest van de week niets meer te kunnen. Het is plezierig dat bij de adh (alledaagse handelingen) de blessure niet meer zo pregnant aanwezig is.
Voorzichtig ga ik nu mijn wandelingen uitbreiden en als dat goed gaat stop ik daar na een tijdje ook een kort dribbeltje in. En dan maar even aanzien hoe zich dat blijft gedragen. In elk geval goed in de gaten houden en waar mogelijk weer een stapje verder...
(wordt vervolgd)
bijgehouden tot 23 mei 2003
bijgehouden tot 13 nov. 2003